Hello Goodbye

posted on 22 Dec 2007 04:55 by filmme

ปาริสุทธิ์และ ฌารีนั่งอยู่ด้วยกันเพียงลำพังสองคน ผมของทั้งคู่ปลิวไสว ด้วยแรงลมอ่อนๆ ชวนให้หลับตาสูดหายใจเข้า จนลึกสุดปอด เส้นของทะเลที่เกิดขึ้นตัดกันอย่างเฉียบคมด้วยสีฟ้าต่างโทน นกที่บินถลาเล่นสวนลม กับปลายหญ้าที่เอนอ่อนพริ้วไหว ยังคงปรากฏแม้นหลับตา ทั้งคู่ต่างพร่ำนึกในใจ อยากให้เวลาหมุนผ่านไปอย่างช้าๆ แต่ด้วยท่วงทำนองของความสุข เวลาของทั้งสองนั้นมิอาจจะหมุนไปดั่งใจต้องการ เพราะมันช่างผ่านไปเร็วเสียเหลือเกิน ณ. บนยอดของแหลมพรหมเทพ

ชายหนุ่มพบกับหญิงสาวโดยบังเอิญที่ร้านหนังสือ 2521 ภายในตัวเมืองถลาง ด้วยการข้ามโพ้นทะเลโดยอาศัยเรือบิน ด้วยใจนึงที่นึกอยากจะพักผ่อน และด้วยอีกใจนึง สำหรับข้อมูลเพื่องานเขียนของตนเอง ชายหนุ่มนิยมแวะมานั่งเล่นที่ร้านทุกๆเย็น ด้วยอาจเพราะ หนังสือ มากมายภายในร้านที่เป็นแหล่งข้อมูลชั้นเยีย่มต่องานเขียนที่เค้ากำลังรังสรรค์อยู่ หรือเพราะกาแฟมอคค่าเย็น รสชาติกลมกล่อมถูกปาก หรืออาจเพราะด้วย หญิงสาวที่ด้านหลังเคาท์เตอร์ ก็ไม่อาจแน่ชัดได้ แต่ด้วยเวลา หนึ่งเดือนที่ผ่านมา ชายหนุ่มรู้สึกตัวว่าตนเองกำลังหายใจ ก็เมื่อกำลังนั่งเพลิดเพลินกับการพูดคุย เรื่องราวต่างๆกับหญิงสาว ในขณะที่มีหนังสือ นามว่า หลากชีวิต ถูกคั่นที่หน้า 42 ด้วยนิ้วชี้ในมือของชายหนุ่ม

เวลากว่าหนึ่งเดือนผ่านมาแล้ว หน้าหนังสือถูกพลิกเปลี่ยนหน้าไปอย่างช้าๆ บางวัน สิบหน้า บางวันสองหน้า บางวัน นิ้วชี้ของชายหนุ่มก็ยังคงคั่นอยู่หน้าเดิมนั้นตลอดคืน

phuket 043

ครืด เสียงประตูเหล็ก ถูกเปิดในเวลาบ่ายสาม ของทุกๆวัน หลังจากหญิงสาวล้างมือที่เปื้อนด้วยฝุ่นที่ติดอยู่ตามประตูเหล็ก แล้วจึงเริ่มลงมือล้างจาน ปัดกวาดเช็ดถูร้านหนังสือ 2521 เหมือนดั่งเช่นทุกๆวัน

แต่วันนี้หญิงสาวเสิร์พกาแฟ ให้ลูกค้า ด้วยอารมณ์ที่ว้าวุ่นผิดปรกติ

หรือเป็นเพราะว่า เวลาสองทุ่ม ของวันนี้ ยังคงไร้วี่แววการปรากฏตัวของชายหนุ่ม ดั่งเช่นทุกวัน หนังสือหลากชีวิต ที่ชายหนุ่มอ่านในทุกๆวันที่ผ่านมา ในวันนี้ยังคงนอนสงบนิ่งอยู่บนชั้น ไร้ซึ่งการเคลื่อนย้าย

หญิงสาวหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาดู ถูกขั้นไว้ที่หน้า 42

ปาริสุทธิ์ คืนสติจากอารมณ์ที่ล่องลอย ไปกับบรรยากาศ ที่มีเพียงเสียงคลื่นและเสียงลม ฌารีรู้สึกได้ถึงท่าทางที่เปลี่ยนไป ดูเหมือนปาริสุทธิ์มีบางอย่างอัดแน่นอยู่ภายในต้องการระบายออกมาด้วยคำพูด

"ฌารี ฉันรักเธอ"

เสียงลมที่พัด โบกใบหญ้า เสียงคลื่นที่โถมเข้าซัดฝั่ง นกที่บิน ถลาเล่นลม ทุกสิ่งทุกอย่างพลันเงียบหายไป ในบัดดล โลกทั้งโลกเหลือแค่เพียง ดวงตา ของ ปาริสุทธิ์ และ ญารี จ้องมองกัน 

"ปาริสุทธิ์ ฉันก็รักเธอเช่นกัน"

 

ความรู้สึกในรูปนามธรรมที่อยู่ภายในจิตใจของทั้งสอง ถูกระบายออกมาเป็นรูปธรรมด้วยคำพูด บัดนี้ คงไม่มีสิ่งใดมาฉุดรั้งให้ทั้งสองแยกจากกัน มันเป็นเหมือน ส่วนผสมของสี 2 สี ที่ถูกรวมเข้าไว้ด้วยกันอย่างพอเหมาะพอดี จนเกิดเป็นสีใหม่ที่งดงาม

ณ.ที่ตรงนี้ ณ.เวลานี้ ทั้งสองไม่ต้องการสิ่งอื่นใด นอกเสียจาก การได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง

หญิงสาวปิดหนังสือลงหลังจากอ่านตัวอักษรตัวสุดท้าย ในหน้า 42 และนำกลับไปวางไว้ที่เดิมบนชั้นหนังสือภายในร้าน

ครืด เสียงประตูเหล็กถูกเลื่อนลงมาปิด ในเวลา 4 ทุ่ม แต่วันนี้หญิงสาวไม่กลับเข้าไปนอนในร้าน เหมือนดั่งเช่นทุกวัน แต่สตาร์ทรถขับมุ่งตรงไปยัง แหลมพรหมเทพ

บนกิ่งของยอดไม้ใหญ่ ที่ตั้งตระหง่านโดดเด่น อยู่ต้นเดียว  ณ.เลที่ใกล้ และเห็นท้องทะเลชัดที่สุด หญิงสาวนังอยู่บนนั้น ความมืดของมัน ทำให้หญิงสาวเห็นเพียงดวงดาว และ ได้ยินเพียงแค่เสียงคลื่นเท่านั้น เมื่อหญิงสาวหลับตา ภาพสีฟ้าต่างโทน ของทะเลที่ตัดกันอย่างเฉียบคม นกที่บินถลาเล่นสวนลม กับปลายหญ้าที่เอนอ่อนพริ้วไหว  ท่ามกลางสิ่งเหล่านั้น มีชายหนุ่มยืนตระหง่าน มีเพียงปลายผม และ ผืนผ้า ที่สวมกาย ปลิวไสวไปตามจังหวะของลม

 หญิงสาวรีบลุก เคลื่นย้ายตัวเองไปยังตำแหน่งที่ชายหนุ่มยืนอยู่ แต่ยิ่งวิ่งไปใกล้เท่าไหร่ ก็ดูเหมือนจะยังไกลอยู่เช่นเดิม ไม่ใช่เพราะหญิงสาวเดินหลงทาง หรือผิดทิศ แต่เป็นเพราะชายหนุ่มนั้นเดินห่างออกไปหญิงสาวยังคงมุมานะเดินตามไปด้วยความเร็วที่มากขึ้น "สำเร็จ" หญิงสาวอุทานขึ้นมาในใจ ดูเหมือนภาพของชายหนุ่มที่หญิงสาวเห็น จะเด่นชัดขึ้นมาแล้ว ชายหนุ่มยืนอยู่ปลายสุดของแหลม

แต่หญิงสาวต้องหยุดชะงัก เมื่อร่างของชายหนุ่มกระโดดหลุดออกไปจากพื้นดิน มุงลงสู่ ผืนน้ำ ที่ดูบ้าคลั่งด้วยฟองคลื่นขนาดใหญ่

 

หญิงสาวหยุดยืนมองอยู่อย่างนั้น  ด้วยความเงียบ  ใบหน้าที่เนียนนุ่มของหญิงสาว ค่อยๆเปลี่ยนไปด้วยริ้วรอย เริ่มจากข้างดวงตา ไปถึง ข้างจมูกลงไปที่ปาก บัดนี้รูปโฉมของหญิงสาว ไม่ใช่สาวรุ่นอีกต่อไป

ภาพปลายสุดของแหลมค่อย ค่อย สว่างขึ้น สว่างขึ้น จนขาวโพลน

 

 

 

ครืด เสียงประตูเหล็กของร้านหนังสือ 2521  ถูกเปิดออก ตอนบ่าย 3 หญิงสาว ปัดกวาดเช็ดถูร้าน เป็นปรกติประจำ  แล้วไปประจำแต่งแหน่งอยู่หลังเคาท์เตอร์ ทุกๆวันมากว่า 29 ปี ดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย นอกจาก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่นของหญิงสาว

ลูกค้าคนใหม่เดินเข้ามาภายในร้าน หญิงสาววัยทองรับรู้ได้ด้วยความรู้สึกจากหลังเคาท์เตอร์โดยไม่ต้องหันมอง

"มอคค่าเย็นครับ"   หญิงสาวหันไปมองลูกค้าที่สั่งมอคค่าเย็น แต่เห็นแค่เพียงด้านหลังเท่านั้น เป็นลูกค้าที่ดูคุ้นตา กำลังเดินไปที่ชั้นหนังสือ และเลือกหยิบหนังสือหลากชีวิต ขึ้นมาอ่าน

ชายหนุ่มนั่นเอง หญิงสาวคิดในใจ

และก็เช่นกัน รูปลักษณ์ของชายหนุ่มไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไม่ต่างจากสภาพร้านเลย

กาแฟมอคค่าเย็น ถูกเสิร์พให้แก่ ชายหนุ่มที่นิ้วชี้คั่นหน้าหนังสือ หน้า 42 ไว้ ทั้งคู่พูดคุยกันอย่างเพลิดเพลินสลับไปกับการอ่านหนังสือของชายหนุ่ม โดยที่ทั้งสองไม่ทันสังเกตุเลยว่า รอยเหี่ยวย่นของหญิงสาวค่อยๆเลือนหายไป

ปาริสุทธิ์และ ฌารีนั่งอยู่ด้วยกันเพียงลำพังสองคน ผมของทั้งคู่ปลิวไสว ด้วยแรงลมอ่อนๆ ชวนให้หลับตาสูดหายใจเข้า จนลึกสุดปอด เส้นของทะเลที่เกิดขึ้นตัดกันอย่างเฉียบคมด้วยสีฟ้าต่างโทน นกที่บินถลาเล่นสวนลม กับปลายหญ้าที่เอนอ่อนพริ้วไหว ยังคงปรากฏแม้นหลับตา ทั้งคู่ต่างพร่ำนึกในใจ อยากให้เวลาหมุนผ่านไปอย่างช้าๆ แต่ด้วยท่วงทำนองของความสุข เวลาของทั้งสองนั้นมิอาจจะหมุนไปดั่งใจต้องการ เพราะมันช่างผ่านไปเร็วเสียเหลือเกิน ณ. บนยอดของแหลมพรหมเทพ

ปาริสุทธิ์ คืนสติจากอารมณ์ที่ล่องลอย ไปกับบรรยากาศ ที่มีเพียงเสียงคลื่นและเสียงลม ฌารีรู้สึกได้ถึงท่าทางที่เปลี่ยนไป ดูเหมือนปาริสุทธิ์มีบางอย่างอัดแน่นอยู่ภายในต้องการระบายออกมาด้วยคำพูด

"ฌารี ฉันรักเธอ"

เสียงลมที่พัด โบกใบหญ้า เสียงคลื่นที่โถมเข้าซัดฝั่ง นกที่บิน ถลาเล่นลม ทุกสิ่งทุกอย่างพลันเงียบหายไป ในบัดดล โลกทั้งโลกเหลือแค่เพียง ดวงตา ของ ปาริสุทธิ์ และ ญารี จ้องมองกัน 

"ปาริสุทธิ์ ฉันก็รักเธอเช่นกัน"

 

ขอบคุณไทยอินดี้ และ อาร์ทเนทเวิร์คเอเชีย ที่ทำให้ไปพบเจอ ร้านหนัง(สือ)2521 และขอขอบคุ
ณทุกคนที่พบเจอในร้าน เพราะได้มอบประสบการณ์การอ่านหนังสือ (ผมไม่เคยอ่านหนังสือเยอะเท่านี้มาก่อน)และได้มอบแรงบันดาลใจก่อให้เกิดงานเขียน(ที่ยังคงไม่เอาไหนเหมือนเดิม)และภาพถ่าย(ที่ผมมั่นใจไปเองว่าสวย)ชิ้นนี้ครับ 

นนทวัฒน์ นำเบญจพล

Comment

Comment:

Tweet

I express them with my teenage opinion and emotion.

#16 By Coach Factory (103.7.57.18|216.128.87.62) on 2012-06-11 08:33

Once you Coach Bags cover this step, you simply need to follow the guidelines of how to apply for scholarships.

#15 By Coach Bags (103.7.57.18|183.100.99.239) on 2012-05-15 15:20

Why we need to buy from coach purses outlet

#14 By Coach Outlet Online (103.7.57.18|216.128.87.62) on 2012-05-15 10:07

Louis Vuitton was considered as a famous brand after the death of its founder who founded a great success. jenny

#13 By louis vuitton outlet (71.43.96.10) on 2012-03-05 13:09

อ่านแล้ว เพลินจังเลยครับ จาก>โจ<น่ะครับ (ตอนนี้กำลังหาไอเดียร์ในการออกแบบแบนเนอร์ เมนู ป้ายร้าน อยู่น่ะครับ )confused smile confused smile

#12 By Joe (117.47.203.244) on 2008-12-06 20:29

ขอยืม ปาริสุทธ์ หน่อยนะ แหะๆsad smile

#11 By filmme on 2008-01-09 02:24

เพิ่งได้มาอ่าน แฮะๆ
อ่านเสร็จแล้วก้อ
เฮ่ย
เบิ้ลเขียนหนังสือดีนะ
เขียนอีกดิ อยากอ่านๆ

วันหลังมาอ่านหนังสือที่ร้านอีกนะ

#10 By N.P on 2008-01-08 21:17

สวัสดีปีใหม่นะครับ

ถึงจะไม่เอาไหนขนาดไหนของคุณ แต่สำหรับผมว่าก็ลงตัวดีนะครับ ... ผมชอบครับ

#9 By art on 2008-01-02 15:11

สวัสดีปีใหม่ครับ 29 ธันวาคม 2550 ออกมุ่งสู่ทางเหนือของประเทศ...

#8 By ภูสูง on 2007-12-28 10:03

เพลินมาก พี่เบิ้ล

สุขๆๆๆๆๆรอบกายนะคะ

#7 By สุด on 2007-12-27 11:04

เมอรี่คิดมาก คร๊าบบบพ้ม

#6 By art on 2007-12-25 21:58

ไปเที่ยวกับใครมาล่ะนั่น

#5 By ตุ้ย since 2006 on 2007-12-23 15:19

อืมsad smile

#4 By rafilm on 2007-12-22 22:23

รอดูรูปอีกครุบbig smile big smile

#3 By lolay on 2007-12-22 18:12

รอดูด้วยbig smile

#2 By filmsick on 2007-12-22 17:38

รีบเอารูปลงเร็วๆรอดูอยู่

#1 By on 2007-12-22 15:02